2018, you’re one to remember!

Je brak, je schokte, deed pijn, je bracht strijd, twijfel, angst en verdriet,
je steunde, verbond, je leerde, liet me groeien, je verwarde en verraste me,

je gaf,  je bracht verstilling, acceptatie en uiteindelijk balans.

Verstilling

Wow wat een jaar…. terugkijkend op 2018 en mijn vorige blogs teruglezend voel ik weer even de enorme strijd die ik gevoerd heb. Een strijd met mezelf, mijn directe omgeving en met de medische wereld. Een strijd die nodig was om te komen waar ik nu ben.
Een strijd die ik nu niet meer als zodanig ervaar. Er is meer acceptatie, vertrouwen en balans. Gelukkig!

Ergens in de zomer was er een moment dat ik het echt niet meer wist, ik zat vol met twijfel, angst en ik kon bijna niet meer kon lopen van de pijn. Ik mailde het ziekenhuis dat ik waarschijnlijk toch met de gevreesde medicatie zou gaan beginnen.

Op het moment dat ik in deze overgave kwam, kwam er hulp en steun uit onverwachte hoeken. Zo kreeg ik een telefoontje van een orthomoleculaire stichting die mij wilde sponsoren, monitoren en begeleiden met een bepaald supplement, kreeg ik een reeks massagebehandelingen gericht op pijnverlichting aangeboden en was ik proefpersoon bij een zeer effectieve training om oude pijn uit je systeem te halen. 

Daarop volgde een bijzonder gesprek in het ziekenhuis, een dialoog waar ruimte en respect was voor beide visies op gezondheid en genezing. Ik had inmiddels besloten om, met alle hulp die op mijn pad kwam, mijn route zonder medicatie voorlopig voort te zetten. De angst en twijfel was inmiddels veranderd in een diepgeworteld vertrouwen in mijn lichaam en het zelfhelend vermogen ervan.

Sindsdien is mijn aandacht steeds meer naar binnen gegaan. In plaats van nog meer hulp en steun van buitenaf te zoeken, ligt de focus nu op de stilte. De stilte die ik vind door meditatie, die mij in contact brengt met de boodschappen van mijn lichaam en me bewust maakt van de kracht van mijn gedachten en intenties. De stilte… die een diephelend effect heeft.

Ik voel me inmiddel zoveel beter. Er is veel meer balans op alle vlakken en ik ben weer volop en met veel plezier aan het werk.
Ik focus me op positieve dingen, op gezond zijn en blijven. Dit wil niet zeggen dat ik helemaal geen pijn meer ervaar. De uitingen van reuma zijn soms nog voelbaar. In plaats van hier tegen te strijden, probeer ik dit nu zoveel mogelijk te omarmen en accepteren. ‘Let it be’, zoals mijn docent altijd zegt. Er geen einddatum aan geven, dus ook hierbij de controle laten varen… en dat is nog best een uitdaging.

Ik geloof in ieder geval dat het niet chronisch hoeft te zijn en dat de reuma dus weer helemaal uit mijn systeem kan verdwijnen. Door op zoek te gaan naar de oorzaak van de aandoening.

Wat ik leerde afgelopen jaar is dat je dit niet op maar één vlak kunt aanpakken. Je kunt heel gezond gaan eten maar als je verder niets doet aan je leefstijl met te veel stress of het innerlijke werk en onderliggende emoties negeert dan blijven de klachten. Het gaat om een aanpak op alle vlakken, op fysiek, mentaal, emotioneel en zelfs op energetisch/spiritueel niveau. Holistisch noemen ze dat ook wel… 😛  en op die manier probeer ik deze interessante en leerzame reis ook voort te zetten.

Een van mijn intenties voor 2019? Mijn hardloopschoenen aantrekken en weer voluit te kunnen rennen. Freedom! J

A very Happy & Healthy New Year!

Irene

Diagnose Vrijheid

God, wat zou ik graag achter mijn meisjes aan kunnen rennen… en oh, wat ervaar ik een intense weerstand om de voorgeschreven chemomedicatie langdurig te gaan slikken.

Een sjamaan vertelde me ergens in februari dat ik een reis zou gaan maken, een reis die enorm belangrijk en vormend zou zijn. Ik dacht nog: “Yeah right… op reis met 2 kleine kinderen, het zal wel”. Maar gevoelsmatig leek het of er met deze boodschap een deur naar vrijheid was opengezet. Niet lang daarna kreeg ik de diagnose reuma en begon er inderdaad een soort van reis…  En dit is dan een soort van… reisverslag.

Het is een reis zonder duidelijke bestemming, zonder dag-tot-dag uitstippeling. Een reis vol overgave, loslaten, vertrouwen, kracht en verbinding. Maar ook met veel pijn, twijfel, angst, verdriet, weerstand, het écht niet meer weten… en toch weer dat innerlijke vertrouwen dat ik precies ben waar ik wezen moet.

Ik ervaar vaak genoeg een enorme tweestrijd. Ik doe zoveel, ondersteun mijn lichaam optimaal met de juiste voeding, supplementen, homeopathie, yoga en verschillende therapieën. En toch is de pijn in mijn voeten nog steeds voelbaar.
Waarom doe ik nou zo moeilijk?  Moet ik niet gewoon die pillen (die het immuunsysteem onderdrukken) gaan slikken en fijn weer verder leven? Is dat de oplossing? Is het dan klaar?

En toch…sinds ik na (en door) de diagnose ‘mijn eigen weg’ ben ingeslagen ben ik slanker, stralender, voel ik me krachtiger, energieker, dichter bij mijn eigen kern, zijn vriendschappen verdiept, familierelaties verbeterd, en heb ik bijzondere ontmoetingen op de meest onverwachtse momenten. Zo ook met Michèle.

Boek ‘Waanzin Ontmaskerd’
Michèle is schrijver én arts. Ze heeft een tijd gewerkt in o.a. de psychiatrie, maar kon haar ervaringen in de huidige medische wereld niet rijmen met haar visie op het leven vanuit eenheidsbesef.

De afgelopen jaren heeft ze gewerkt aan haar boek: “Waanzin Ontmaskerd”, dat binnenkort uitgebracht wordt. In dit boek laat Michèle zien hoe alles met elkaar is verbonden in een groot web van energie. Iets wat de wetenschap inmiddels ook heeft aangetoond, in de quantumfysica. Vanuit deze visie bestaat er geen werkelijke ander en kom je alleen je zelf tegen. Mensen, dingen en situaties die je op je pad krijgt zijn als een spiegel, zodat je meer en meer ontdekt wie jezelf bent. Vanuit dit eenheidsbesef leidt Michèle je stapsgewijs langs verschillende levensgebieden; relaties, liefde, emotionele trauma’s, ouder-kind, maatschappij, milieu, ziekte & gezondheid…  Dit ‘waanzinnige’ boek is prikkelend, confronterend en schudt wakker. Het zet aan om de verantwoordelijkheid over je leven te pakken. Je kunt na het lezen eigenlijk niet meer anders…

Waarschuwingslampje
Ter illustratie een metafoor uit het boek dat me raakte:
“Stel er brandt een waarschuwingslampje in je auto. Wat doe je dan? Sla je het kapot, verwijder je het of leg je er een doekje overheen zodat het lampje niet meer brandt of je het niet meer merkt? Of ga je kijken waarom het brandt, wat de boodschap is en daarmee de onderliggende oorzaak? En ga je vervolgens de oorzaak herstellen, zelf of met hulp van een professional. Omdat je wel weet dat als je het lampje negeert, de auto er straks wellicht helemaal mee ophoudt”.

Werkt ons lichaam ook niet met dit soort waarschuwingssignalen? Pijn, een klacht, een ziekte? Die zeggen: “Hé, ga eens kijken wat er met me aan de hand is, want het gaat niet helemaal goed met me.” Geef je hier aandacht en ruimte aan óf negeer en onderdruk je de klacht, zodat het signaal verdwijnt. En je weer door kunt. Met rennen… in de drukte van onze huidige maatschappij. Wegstoppend wat boven wil komen. Klaar? Zou het dan misschien niet een volgend moment, wellicht in een andere situatie weer boven komen? Of stop je het dan weer weg?

Weerstand
In “Waanzin Ontmaskerd” omschrijft Michèle dat weerstand (in elke vorm; irritatie aan je partner, een boze buurman, een vakantie die niet doorgaat, lijden onder een ziekte, …) gezien kan worden als een spiegel van eigen vroegere emoties die niet volledig verwerkt zijn; je was te jong of de situatie bood om andere reden toen geen ruimte. Deze vastgezette emoties, deze trauma’s (klein of groot) zijn als blokkades opgeslagen in je systeem. Die je vervolgens tegen blijft komen als thema in je leven (bijv. moeite met afwijzing, depressie, verslaving, je niet durven binden, moeten presteren, angst, onzekerheid, onrust, boosheid,….), totdat je ze integreert. En dit doe je door emoties die bovenkomen volledig toe te staan, de behoefte die er achter ligt te doorvoelen, jezelf te omarmen. Op deze manier komt er ruimte in het emotionele harnas dat om je heen zit. Er komt beweging in; de stroom van levensenergie komt weer op gang.

Yes…dit komt overeen met wat mijn intuïtie me zegt. Mijn ‘ziekte’, de reuma, heeft mij wat te vertellen. Het is tijd om naar binnen te keren en het verdriet wat er voelbaar onder zit te uiten, te doorvoelen en te integreren. Betekent dit dat de reuma straks geen ‘nut’ meer heeft en het dus verdwijnt. Dat hoop ik. En nee, zekerheid heb ik niet in deze.

Is het zoals mijn reumatoloog zegt: “Mooi allemaal, maar niet genoeg om de reuma uit je voeten te halen” of zoals de verschillende therapeuten die ik ook bezoek zeggen: “Het lichaam heeft tijd nodig om te herstellen en op te bouwen, heb geduld. De pijn geeft aan dat het lichaam al aan het genezen is….

Hoe dan ook ervaar ik deze weg als enorm waardevol. Het brengt me steeds dichter bij mezelf en geeft daarmee meer rust, kracht en vrijheid.

And the journey continues….

Ps. Ben je geïnteresseerd in het boek van Michele Bijlefeld “Waanzin Ontmaskerd”?
Stuur dan een mailtje naar irene@nullitouch-shiatsu.nl. Je krijgt dan een berichtje zodra het te koop is.

 

Over vrouw-zijn, mijn lichaam, mijn waarheid

Over Vrouw-zijn, mijn Lichaam, mijn Waarheid

*The bigger the challenge, the bigger the opportunity for growth*

Oh yes, i’ll take the talkingstick again…

Kennenlijk was het breken van mijn hand en een geplande operatie hieraan niet genoeg om mij wakker te schudden. Een paar weken geleden kreeg ik namelijk de diagnose dat ik een chronische auto-immuunziekte oftewel reuma heb. Met daarbij het advies om zware medicatie te gaan slikken, dat de reuma aanpakt, maar ook mijn immuunsysteem platlegt. Met bijwerkingen die naast vatbaarheid voor allerlei infecties ook mijn orgaanfuncties en bloed kunnen aantasten. Elke cel in mijn lichaam schreeuwt “oh my god…neeeeee”

Is er echt geen andere mogelijkheid? Een andere methode, die wat vriendelijker is voor mijn lichaam? Dat lichaam waar ik zo zuinig op ben en voedt met gezond eten, yoga en massage.

Die mogelijkheid blijkt er, tenminste volgens de homeopathie en orthomoluculaire geneeskunde. En ja, beide verwelkom ik heel graag. “Laat voeding uw medicijn zijn en uw medicijn uw voeding” zei Hippocrates al. Wilskracht heb ik wel, dus heb ik mijn al redelijk gezonde voedingspatroon nog eens drastisch herzien met paleo.  En met vrijwel direct voelbaar minder klachten én meer energie. Ik ben benieuwd naar het effect op langere termijn.

Begrijp me niet verkeerd, ik wil absoluut de medische zorg niet uitsluiten. Als medicatie echt noodzakelijk is, is het natuurlijk superfijn dat er een behandeling bestaat. En dat geldt ook voor mij. Maar ik denk ook dat medicatie niet de enige manier is om een ziekte aan te pakken.

Ik geloof dat een ziekte of verstoring in je systeem een oorzaak kent die ligt in oude opgeslagen emoties, die niet volledig geuit of verwerkt zijn.  Tijdens een therapiesessie werd mij duidelijk dat de reumatische klachten (ontstaan na mijn zwangerschap) te maken hebben met de ervaring van het volledig vrouw kunnen zijn, te creëren, je missie te leven en nieuw leven in de baarmoeder te voelen.  Een ervaring die tot vele generaties terug in de vrouwenlijn gaat en waarop veel verstarring, angst, pijn en aanpassing zit.

Dit was zo voelbaar in een heftige ademtherapiesessie die ik dit weekend onderging. Mijn baarmoeder kromp ineen van de pijn en voelde als zo’n stressballetje dat samen werd geknepen. Met liefdevolle begeleiding van 3 krachtvrouwen kwam er ontspanning en ruimte om te uiten. Weer een stapje naar heling, inzicht en groei. Voor mij, mijn moeder. Voor mijn oma en mijn oerbeppe. Voor mijn dochters. Hun dochters…

Wat is waar? De medische wetenschap of het vertrouwen op mijn intuïtie die een ander spoor laat zien?
Het is in ieder geval geen makkelijke weg. Het vergt heel veel moed en zorgt voor weerstand en onbegrip.

Maar dit is mijn pad, mijn lichaam en mijn waarheid.

Ik voel me hierin enorm gesteund door de steeds groter wordende groep van mooie, krachtige vrouwen die in verbinding naast me staan. Dank je wel!  Ook naar alle andere mooie en sterke vrouwen (en mannen) in het collectieve veld van bewustwording.

Aho!

 

Surrender

7 maart 2018

** Vooral doorgaan…. 🙈🙉🙊**

Afgelopen anderhalf jaar stond ik zo’n beetje constant in de 5e versnelling. Na de geboorte van onze jongste dochter heb ik vrij snel mijn opleiding en shiatsupraktijk weer opgepakt. En daarnaast nam ik een collega waar. Natuurlijk kon dat allemaal! Allemaal zaken waar ik enorm veel energie van krijg en waar absoluut mijn hart ligt.

Maar dit gecombineerd met een jong gezin bleek een enorme uitdaging…. Want mama zijn van 2 kleine meisjes is een dikke full-time baan. Super mooi, enorm verrijkend en ook 24/7.

“Mama, mama, mamaaaaaaaah! Ik wil een koekje, ik wil naar buiten, ik wil tekenen, ik wil NIET meer naar buiten, mama ik heb dorst… Mamahaaa mijn luier is vies. Oh de baby is wakker.. shoot we moeten eten… Mamaaa..! Even wachten hoor de telefoon gaat. Nee! Niet met je vieze handen aan die gordijnen! Nee…he…”

Een kleine impressie  Half 8 ’s avonds is het eindelijk rustig (for the time being) en dan gaat óf de praktijk open, óf de laptop. Mailtjes beantwoorden, administratie, even die vriendin bellen…. zooo moe… maar nog maar even door wat dit MOET echt af. Oh nee.. de was moet ook nog….en wacht, hoor ik daar gehuil?

Uitgeput doorgaan en toch blijkt er telkens nog een beetje rek in te zitten. De volgende dag staan de kindjes om 6.15 uur weer naast het bed en begint de dag om vervolgens weer 15 drukke uren te draaien. We gaan vooral door, want dat moet!

Wanneer is de rek er dan uit? Hoe lang kan iemand door op wilskracht? Nou best lang in mijn geval (misschien juist wel door mijn uiterst ontspannende baan). Maar niet oneindig….

En als je niet luistert naar de signalen van je lichaam (of omgeving..lees: wijze partner 😉), dan zoekt het universum wel een andere manier om je in de rust te krijgen…

KRAK! Hoorde ik vorige week dan ook toen mijn hand verkeerd neerkwam en jahoor…gebroken.

Goede actie als shiatsutherapeut en met een jong gezin.👌👍 Heel handig! Hoe verschoon je bijvoorbeeld een druk bewegende dreumes met 1 hand? En hoe doe je dat met aankleden? Was opvouwen? Koken? Wegbrengen, ophalen, …..? Gelukkig heb ik in sommige handelingen al aardig wat handigheid gekregen en krijgen we veel hulp van lieve familie, vrienden en buren. Thank you so much! 😚🙏🧡 Maar voor het geven van shiatsu heb ik echt mijn beide handen nodig. Dus helaas, voorlopig even geen behandelingen.

Naast de fysieke pijn, ‘de waarom nou’s en de ‘oh’s, hoe komt het allemaal?’, voel ik ook een diep vertrouwen dat dit met een reden gebeurt en dat dit juist veel moois gaat brengen.

Het is een pijnlijke, harde maar ook mooie les van het universum om uit de actie te komen, de controle los te laten en me over te geven aan wat is. Om hulp te vragen en te mogen ontvangen.

Vanuit de Yang naar de Yin…☯️

Eigenlijk wat ik met de shiatsu en healing anderen laat ervaren. En nu mag ik het eerst zelf gaan doorleven.

Het mag en komt ook allemaal (in de juiste vorm), maar hoeft niet nu direct… alle tijd!

I surrender 🌟

Ps. Ode aan mijn overurendraaiende superhero en superpapa!